به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شهریار بحرانی بهعنوان کارگردان شناختهشده «مُلک سلیمان» و «مریم مقدس» درباره این روزهای وطن یادداشت اختصاصی را در اختیار ما قرار داد.
او نوشت: «خداوندا؛ تو ولیِّ مایی و بهنشانه «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا…»، ولایتت را بر زمین و زمان جاری کردهای و «بَقِیَّتُ اللّهِ خَیْرٌ لَکُم» را از جانب خویش بر ما امام، ولیّ و هادی قرار دادهای. میدانیم که زمام امور دنیا بهاذن تو، در دستان پُرقدرت اوست و ایشان برنامه تو را بدون ذرهای دخالت و تغییر، در دنیا اِعمال میفرمایند.
پروردگارا، دلهای ما کوچک و ظرف وجودمان حقیر و تنگ است، با این ناتوانی در جسم و جان، از گذشت ایام و رُخدادهای عظیم، به التهاب میافتیم؛ و سؤال، بعدِ سؤال، که:
چرا باید آن بزرگمرد جهانِ اسلام، حضرت آیت خدا، امام امت، ولیّ فقیه زمانه ما را نزد خود فراخوانی؟!
آیا به این دلیل است که دشمن ما شیطان، که فرصت خویش را رو به اتمام میبیند، برای کفران نعمت وجود این حریف قدرتمندش، قصد کرده است تا «وَ لاتَجِدُ أَکْثَرَهُمْ شاکِرین» محقق گردد؟!
خدایا؛ دردِ دوری از وجودش، وجودمان را به اندوه آکنده و ندیدن لبخند آرامبخشش، آرامش را از ما گرفته است، آیا کوتاهی و قصوری سر زده است و از «فَلاخَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لاهُمْ یَحْزَنُونَ» دور ماندهایم؟!
تو قوم ایرانی را با بشارت «یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَه» بار آوردی، عشقِ به آنها و عشقِ آنها به تو، و نیاز به ولایت را در دلهایشان تحکیم نمودی؛ حالا ولیّ موردتأیید امام زمانشان را از ایشان میگیری؟ ای خدای عزیز و حکیم، چه حکمت والایی در این صحنه برای ما جاری ساختهای؟!
پروردگارا؛ اگر «إِنَّ الشَّیْطانَ لِلإِنْسانِ عَدُوٌّ مُبین» هست، که هست، و آن ملعون بنیاسرائیل را به جایی رسانده است که علیرغم هشدارت «أَلاّتَتَّخِذُوا مِنْ دُونی وَکیلاً»، این معبودانِ شیطانی و جنّی را بهجای تو وکیل گیرند، و پهنه زمین را به فسق و فساد بیالایند، حالا تو پروردگارا، قصد کردهای که ماجرای «لَتُفْسِدُنَّ فِی اْلأَرْضِ مَرَّتَیْنِ» را عیان نمایی؟!
پروردگارا؛ تو پروردگار پرورشدهندهای؛ پرورشی که مراحلی دارد، مقاطعی دارد. شاید دوران امام راحل، «یُجاهِدُونَ فی سَبیلِ اللّهِ»، و زمانه امام شهید «لایَخافُونَ لَوْمَةَ لائِم»، بهسر آمده است و تو برای گام دوم انقلاب و مرحله نهایی بعد آمادهمان میکنی، و ما آماده نبودیم؟ که باید شهادت بزرگمرد میدانمان را رقم بزنی؟ آیا با این مصیبت است که میخواهی قلوب مردهمان را متوجه حیات جاودان رهبرمان کنی که:
«وَلاتَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی سَبیلِ اللّهِ أَمْواتًا بَلْ أَحْیاءٌ»؟
او که نهایت رحمت و محبت به مخالفین و فریبخوردگان بود و جواب بدیهایشان را با خوبی جبران میکرد:
«وَ یَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّیِّئَة»!
و با شهادتش، ندای رحمانیت خود را برای ازجاماندگانِ عالم با «وَفَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظیمِ» حسینیِ(ع) تو یادمان میدهد؛ و بشریت را برای گام دوم بهسوی ظهور مهیا مینماید که: ای کسانی که ایمان آوردهاید، «کُونُوا أَنْصارَ اللّه». بیایید وارد صحنه تأییدات الهی گردید!
ای پدر و مقتدای عزیزتر از جان، تو به خواسته گرانبهایت که شهادت بود رسیدی که: «الَّذینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِم».
تو خود را فدای راه خدا و سرانجام بشریت کردی، که نجات است، نجاتی شایسته که با ظهور منجی و ولیّاللهالاعظم(عج) صورت خواهد گرفت.
اما چه کنیم؟ دلتنگ تو هستیم و دلتنگ تو میمانیم و غم دوریات را همواره در قلوبمان احساس میکنیم… .
انتهای پیام/+
