چرا «یانگوم» باز هم رأی می‌آورد؟

«جواهری در قصر» با 46٪ آرا، محبوب‌ترین سریال مردم شد و یانگوم دوباره دل‌ها را برد.
کد خبر: 30653
زمان انتشار: 17 آوریل 2026 - 17:52 ب.ظ -
1 بازدید
فرهنگی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، نتایج تازه‌ترین نظرسنجی شبکه تماشا نشان می‌دهد که مجموعه تلویزیونی «جواهری در قصر» با کسب 46 درصد آرای مردمی، محبوب‌ترین سریال این شبکه شده است.

مخاطبان در این نظرسنجی بین چهار سریال «دو دوست»، «آسا»، «نوش جان» و «جواهری در قصر» حق انتخاب داشتند و نتیجه کاملاً روشن بود: «جواهری در قصر» صدرنشین شد. پس از آن، سریال «دو دوست» با 33 درصد آرا در جایگاه دوم قرار گرفت، و «نوش جان» و «آسا» به ترتیب با 14 و 7 درصد در رده‌های بعدی ایستادند.

این مجموعه که در ایران با نام «یانگوم» هم شناخته می‌شود، داستان واقعی زنی را روایت می‌کند که به عنوان اولین و شاید تنها پزشک زن خصوصی پادشاه در تاریخ ثبت شده است. داستان در دوران سلسله جوسون رخ می‌دهد، وقتی جامعه کاملاً طبقاتی و قوانین مردسالارانه بر زندگی مردم حکم‌فرما بود. با وجود ثبات اقتصادی نسبی، درگیری‌های سیاسی میان خانواده سلطنتی و دولت، فضای پرتنشی ایجاد کرده بود.

«جواهری در قصر» هر شب ساعت 19 پخش می‌شود و بازپخش آن در ساعات 14، 19 و 24 نیز از شبکه تماشا در دسترس است.

سریال‌های کره‌ای همیشه در تلویزیون ایران محبوب بوده‌اند. موج علاقه به این آثار از سال 1385 و با پخش «جواهری در قصر» آغاز شد و با «افسانه جو مونگ» در سال 1387 به اوج رسید. یانگوم و جو مونگ به حدی طرفدار پیدا کردند که طبق آمار مرکز تحقیقات صدا و سیما، در زمان پخششان بیشترین مخاطب تلویزیون را به خود جذب کردند.

بن‌بست سریال‌های ناتمام؛ مطالبه‌گری تازه برای احترام به حقوق مخاطب

علت این کشش چیست؟ بسیاری معتقدند شباهت‌های فرهنگی، اسطوره‌سازی، و روابط عاطفی غنی، مخاطب ایرانی را جذب می‌کند. مردم ما همیشه علاقه خاصی به ژانرهای تاریخی و اسطوره‌ای داشته‌اند و با دیدن این سریال‌ها هم سرگرم می‌شوند و هم ناخودآگاه مقایسه‌هایی با تاریخ خودمان انجام می‌دهند. جذابیت دیگری که سریال‌های کره‌ای دارند، ساده‌زیستی شخصیت‌ها و نبود تجمل‌گرایی در زندگی‌شان است، چیزی که به بیننده حس واقعی‌تری می‌دهد.

اما چرا پس از بازپخش‌های متعدد، همچنان طرفداران خود را از دست نمی‌دهند؟ پاسخ شاید در ضعف بعضی سریال‌های ایرانی باشد؛ بسیاری از آثار داخلی، داستان‌هایی قابل پیش‌بینی و کلیشه‌ای دارند، شخصیت‌ها اغلب در چارچوب خیر و شر ساده قرار می‌گیرند و پایان‌ها به سمت شعارزدگی می‌رود. در مقابل، سریال‌های کره‌ای با داستان‌های نو، شخصیت‌های پیچیده و روایت جذاب، همچنان مخاطب را پای تلویزیون نگه می‌دارند.

انتهای پیام/

 

نوشته شده توسط:

اشتراک گذاری
تبلیغات